Sivrihisar – Ulu Camii, saat kulesi ve Nasreddin Hoca havasıyla bir kaçış

Kıta 1
Ankara ile Eskişehir arasında uzun bir yol uzanır,
tabelalar geçip gider, ama adın kalır aklımda.
Bir kaya sırtı, birkaç ışık, çıkarım o kavşaktan,
sanki biri fısıldar: “Bir nefes al burada.”

Kıta 2
Taş sokaklar ayaklarımın altında, eski evler, yeni hayatlar,
çatılarda akşam güneşi ince bir şal gibi durur.
Rüzgar kervanlardan kalma hikâyeler anlatırken,
şehirdeki koşturmacam yavaşça uzaklaşır, kaybolur.

Nakarat
Sivrihisar, taş ve zamanla atan kalbim,
göğün daha derin, nefesin daha sakin.
Sivrihisar, bu gece sende kalayım,
ışıkların altında kendimi yeniden bulayım.

…

Sivrihisar’ın kültürünü anlamak için iki figüre mutlaka bakmak gerekir: Ulu Camii ve Nasreddin Hoca. Ulu Camii, kalın ahşap sütunları, sade ama etkileyici iç mekânı ve sessiz atmosferiyle sadece ibadet edilen bir yer değil, aynı zamanda yüzyıllardır ayakta duran bir ahşap ustalığı anıtıdır. Selçuklu döneminden kalan bu yapı, bugün UNESCO listesinde yer alarak ilçenin gurur kaynaklarından biri haline gelmiştir.

Diğer tarafta, Nasreddin Hoca günlük hayatın içine karışmıştır. Fıkralar, esprili duvar yazıları, küçük heykeller, köydeki kültür evi… Hepsi, Sivrihisar’da mizahın sadece güldürmek için değil, hayatı yumuşatmak için de var olduğunu hatırlatır. Bir kahvehanede oturup kulak kabartırsan, mutlaka birkaç Nasreddin Hoca hikâyesi yakalarsın.

Yemekler, düğünler, pazarlardaki sesler de kültürün parçasıdır. Ev yapımı erişte, tandır etleri, bakliyat yemekleri, turşular, kışlık hazırlıklar, bahar aylarında yapılan piknikler… Yaz akşamları sokak aralarında çalan müzik, kına ve düğün konvoyları, uzun sohbetler ve son bardak çay bitmeden kalkmayan masalar, Sivrihisar’ın gündelik ritmini oluşturur.

• Ulu Camii’yi sakin bir zamanda gezip ahşap detaylara ve ışık oyunlarına dikkat etmek.
• Saat kulesine çıkıp, hem şehre hem bozkıra panoramik bakış yakalamak.
• Ermeni mahallesinde yürüyüş yaparak kilise ve eski evleri keşfetmek.
• Metin Yurdanur Açık Hava Heykel Müzesi’nde heykeller arasında yavaşça dolaşmak.
• Nasreddinhoca (Hortu) köyüne gidip kültür evini ve köy hayatını görmek.
• Ballıhisar/Pessinus tarafına yarım günlük bir antik kent gezisi eklemek.
• Akşamüstü çay bahçesinde oturup, yoldan geçenleri izleyerek kasabanın ritmini hissetmek.

Mikro rota 1: 1 günde Sivrihisar özeti

1. Sabah: Merkeze varış, çarşıda kısa bir tur, Ulu Camii ziyareti.
2. Öğle: Lokantada tandır, et yemekleri veya ev yemeği tadımı.
3. Öğleden sonra: Saat kulesi ve kaya sırtı, Ermeni mahallesi ve kilise.
4. Akşamüstü: Heykel parkında kısa bir yürüyüş, çay veya kahve molası.

Mikro rota 2: 2 gün – ilçe + çevre

1. 1. gün: Ulu Camii, saat kulesi, Ermeni mahallesi, heykel parkı.
2. 2. gün sabah: Nasreddinhoca köyü ve kültür evi.
3. 2. gün öğleden sonra: Ballıhisar’daki Pessinus kalıntıları ve köy atmosferi.

Aracın varsa, çevredeki mahalleleri de rahatça keşfedebilirsin. Dolmuşla gelenler için merkezde konaklayıp yürüyerek gezmek ve çevre gezileri için taksi kullanmak pratik bir çözüm.

Sivrihisar henüz kalabalık turistik merkezlerden biri değil; bu da daha sakin ve sürdürülebilir bir ziyaret imkânı sunuyor. Zincir yerler yerine aile işletmelerinde konaklamak, yeme–içmeyi yerel lokantalarda yapmak, pazardan bölge ürünleri almak hem daha keyifli hem de bölge ekonomisini destekleyen bir tercih.

Kurak ve karasal bir iklimde olduğun için suyu gereksiz harcamamaya dikkat etmek önemli. Yanında tekrar doldurulabilir matara taşımak, tek kullanımlık plastik tüketimini azaltmak ve çöpleri doğaya bırakmamak, özellikle köy ve yayla alanlarında büyük fark yaratır.

• Karayolu gezginleri: Ankara–Eskişehir hattında anlamlı bir mola arayanlar.
• Mimari & tarih meraklıları: Ahşap sütunlu cami, kilise, türbe ve eski evleri görmek isteyenler.
• Dizi takipçileri: „Gönül Dağı“ atmosferini yerinde hissetmek isteyenler.
• Fotoğraf severler: Bozkır ışığı, kaya silueti, heykeller ve sokak hayatı peşinde olanlar.
• Aileler: Sakin, yürünebilir, çocuklar için de yorucu olmayan bir ilçe arayanlar.

Sivrihisar mutfağı, tipik Orta Anadolu lezzetlerini taşır: bol bakliyat, et yemekleri, tandır, çorba ve hamur işleri. Esnaf lokantalarında buğulama yemekler, nohutlu–etli tencereler, dolmalar ve pilavlar bulursun. Taş fırınlarda ise ince hamurlu pideler, börekler ve bazen ev yapımı ekmekler çıkar.

Turkeyregional.com için buradan yola çıkarak şu tarifleri detaylandırmak güzel olabilir:

• Ev yapımı erişte ve yoğurtlu–tereyağlı soslu erişte tarifleri.
• Kış akşamları için tarhana çorbası.
• Mahalle fırınlarından ilham alan basit bir taş fırın pidesi tarifi.

Daha sonra ilçe veya mahalle sayfalarında „Bu tarife benzer diğer yöresel lezzetler için ilçenin köylerini ve mahallelerini keşfetmeyi unutmayın“ şeklinde küçük bir bilgi kutusu eklenebilir.

Sivrihisar tam anlamıyla bozkırın ortasında. Ufuk çizgisine kadar uzanan tarlalar, yuvarlanan tepeler ve arada yükselen kayalık sırtlar… Özellikle sabah erken saatler ile gün batımı zamanı, ışığın en güzel olduğu anlar. Bu saatlerde bozkırın renkleri daha yumuşak, gölgeler daha uzun, fotoğraflar ise daha etkileyici olur.

Dindymos Dağı çevresi, Kızıl Kilise yönü veya Ballıhisar’a doğru giden yollar, kısa yürüyüşler ve fotoğraf molaları için idealdir. Büyük, işaretli trekking parkurları çok yaygın olmasa da, kendi küçük rotanı oluşturmak mümkün. Yalnız, yazın güneş koruması ve suyu ihmal etmemek önemli.

Sivrihisar’ın en bilinen etkinliklerinden biri, yaz aylarında düzenlenen Uluslararası Nasreddin Hoca Kültür ve Sanat Festivali. Kabaca her yıl yaz ortasında (genellikle Temmuz başı–ortası) yapılan bu etkinlikte konserler, halk dansları, çocuk programları, mizah gösterileri ve yöresel ürünler bir araya gelir.

Ayrıca bölgede havacılık ve model uçak etkinlikleri, yerel spor ve kültür organizasyonları da yapılır. Tarihler her yıl değişebildiği için, gitmeden önce belediyenin veya kaymakamlığın güncel duyurularına bakmakta fayda var.

• Antik dönem: Yakındaki Ballıhisar’da bulunan Pessinus, bölgenin en önemli antik yerleşimlerinden biri.
• Selçuklu dönemi (13. yy): Ulu Camii’nin inşası ve Sivrihisar’ın önemli bir yerleşim haline gelmesi.
• Osmanlı dönemi: Ermeni mahallesi, kilise, hanlar ve ticaret yolları ile çok kültürlü bir yapı.
• Kurtuluş Savaşı: Sivrihisar işgale tanık olur; sonrasında halkın orduya uçak bağışlaması bugün hâlâ gururla anlatılır.
• Cumhuriyet yılları: Tarım ve hayvancılığa dayalı sakin bir kasaba yapısı.
• Günümüz: Ulu Camii ve Ermeni kilisesinin restorasyonu, açık hava heykel müzesi, festivaller ve televizyon dizileri ile yeniden ilgi odağı.

• Ermeni kilisesi çevresindeki ara sokaklar: Sessiz, fotojenik ve çoğu zaman kalabalıktan uzak.
• Saat kulesine çıkarken küçük teraslar: Bir bank, biraz rüzgar ve bozkır manzarası eşliğinde çay molası için ideal.
• Metin Yurdanur heykellerinin gölgeli köşeleri: Büyük figürlerin dışında, küçük detaylara saklanmış yüzler ve ifadeler var.
• Nasreddinhoca köy kahvesi: Hem hikâyeler hem de köy hayatını hissetmek için gerçek bir „yaşayan müze“.
• Ballıhisar çevresi: Pessinus kalıntıları ve çevresindeki kır atmosferi, kalabalık olmadan tarih + doğa sunuyor.

Sivrihisar‘da anlatılan birçok efsanenin merkezinde Nasreddin Hoca vardır. Kazanla ilgili meşhur hikâye bunlardan sadece biri: Hoca büyük bir kazanı ortaya koyup „Bu kazan hamile“ der. Herkes güler, ama bir süre sonra kazanın içinden küçük bir tencere çıkarıp „Bakın, doğurdu“ diye anlatır. Günler geçer, aynı kazan bu sefer „öldü“ diye ilan edilir. „Kazan ölür mü?“ diye soranlara ise „Madem doğurabiliyor, o zaman ölebilir de“ cevabını verir.

Bu tür efsaneler, Sivrihisar’da mantığın tek çizgili olmak zorunda olmadığını; biraz mizah ve bakış açısıyla hayatın daha kolay taşınabileceğini anlatır. İlçede dolaşırken, sanki sokaklar bile Hoca’nın gülümsemesini taşıyormuş gibi bir his bırakır insanda.

Saat kulesiyle ilgili bir anlatı, zaman kavramını ters yüz eder. Eskiden insanların günü saatle değil, ışıkla ölçtüğü söylenir. Kaya sırtına vuran ışığın açıları, kimin ne zaman tarlaya, kimlerin ne zaman çarşıya ineceğini belirler. Saat kulesi yapıldığında bile, bazı Sivrihisarlılar „Ben yine güneşe bakarım“ demeye devam eder. Bugün kuleye çıktığında, hem resmi zamanı hem de kendi iç zamanını düşünmeden edemiyorsun.

Ulu Camii ile ilgili başka bir rivayet de marangoz ustası üzerine: En problemli sütunun hep çatladığı, ustanın da çökmek üzere olan işi yüzünden geceleri uyuyamadığı söylenir. Bir gece rüyasında yaşlı bir usta belirir ve „Rüzgârla şarkı söyleyen ağacı bul“ der. Ertesi gün rüzgârda fısıltı gibi ses çıkaran bir ağaç bulur, sütunu o ağaçtan yapar ve bir daha hiç çatlamaz. Camiye girip sessizce beklediğinde, ahşabın hafif gıcırtısında o „şarkının“ yankılandığını hissettiğini söyleyenler hâlâ var.

Sivrihisar’da tipik karasal iklim hakim: yazları sıcak ve kuru, kışları soğuk ve zaman zaman karlı. Temmuz–Ağustos aylarında öğle saatlerinde sıcaklık bunaltıcı hale gelebilir, ama akşamları hava belirgin şekilde serinler.

En iyi dönem: Nisan–Haziran ile Eylül–Ekim arası, gündüz hava hem gezmeye uygun, hem de çok yorucu değil. Nasreddin Hoca festivali gibi etkinlikleri yakalamak istiyorsan, yaz başı–ortası tarihleri takip etmek iyi fikir.

• Dindymos sırtları: Şehrin arkasındaki kayalık bölge etrafında kısa yürüyüşler ve seyir noktaları.
• Kızıl Kilise yolu: Kır manzarası eşliğinde, köylere uzanan sakin bir güzergâh.
• Kaymaz ve Gerenli civarı: Tarla yolları, ufuk çizgisine bakan duraklar, fotoğraf ve nefes molaları için ideal.

Belirgin yürüyüş parkurları sınırlı olsa da, biraz planlama ile kısa keşif rotaları oluşturmak mümkün. Rahat yürüyüş ayakkabısı, şapka ve su çantası bu bölgede her zaman işe yarar.

Sivrihisar merkezinde bazı sokaklar dik ve taş döşeli, bu da tekerlekli sandalye veya baston kullananlar için yorucu olabilir. Ancak ana cadde çevresinde ve meydanların etrafında daha düz ve geniş yürüyüş alanları bulunur. Yeni binalar, kamu kurumları ve bazı işletmelerde rampa ve daha geniş girişler görebilirsin.

Ulu Camii ve saat kulesi çevresi gibi noktalara taksiyle yaklaşmak, yokuş çıkmayı azaltmak için iyi bir çözümdür. İçeride merdiven ve eşik sayısı mevsime ve düzenlemelere göre değişebildiğinden, yerinde yardım istemek çoğu zaman işe yarar; insanlar genel olarak oldukça yardımcıdır.

İlçede açıkça „engelli dostu“ olarak tanıtılan tesis sayısı sınırlı olsa da, pek çok küçük otel ve pansiyonda oda veya giriş düzenlemesi mümkündür. Rezervasyon öncesi telefonla arayıp asansör, oda kapı genişliği, banyo girişi gibi detayları sormak, hoş sürprizler yaşamanı sağlar.

Toplu ulaşım büyük ölçüde dolmuş sistemiyle yürür; bu araçlar her zaman tekerlekli sandalyeye uygun olmayabilir. Bu yüzden kendi aracın veya taksi kullanmak daha güvenli ve rahat bir seçenektir. İhtiyaç halinde sağlık merkezine veya hastaneye ulaşmak zor değildir; 112 acil hattı tüm ülkede geçerlidir.

• Saat kulesinden şehir ve bozkır panoraması.
• Ulu Camii içindeki ahşap sütunlar ve yere düşen ışık bantları.
• Ermeni mahallesinin ara sokakları ve kilise silueti.
• Metin Yurdanur heykelleri arasında gün batımı kareleri.
• „Gönül Dağı“ havası veren sokaklar ve dizi sahnelerini hatırlatan köşeler.

Sivrihisar’da temel hizmetleri sağlayan sağlık kuruluşları bulunur. Daha kapsamlı hastane ve uzmanlık gerektiren durumlar için Eskişehir’e yönlendirilirsin. Türkiye genelinde olduğu gibi, acil sağlık durumlarında 112 numarası aranır.

Yaz aylarında güneş koruyucu, şapka ve hafif kıyafetler önemli; bozkırın kuru sıcağı fark etmeden yorucu olabilir. Küçük bir seyahat çantasında ağrı kesici, sargı bezi ve dezenfektan gibi temel malzemeleri bulundurmak konforu artırır.

Sivrihisar’da büyük hediyelik eşya pasajları yerine, küçük dükkânlar ve pazarlar öne çıkar. Peynir, bal, kurutulmuş otlar, ev yapımı tarhana, erişte, baharatlar ve tekstil ürünleri sıkça karşına çıkar. Köylerden gelen ürünleri almak hem lezzetli, hem de destekleyici bir seçimdir.

Türkiye’de esnafın veya restoran çalışanlarının müşteriyi nazikçe davet etmesi çok normaldir ve genelde samimi bir davet olarak düşünülmelidir. Ancak çağırma şekli rahatsız edici hale geliyor, fiyatlar aniden artıyor ya da kendini baskı altında hissediyorsan, bu durum „fazla turistik“ veya güvensiz bir işletmeye işaret edebilir. Böyle durumlarda gülümseyerek ama net bir şekilde „Sağ olun, düşünmüyorum“ demek yeterli; Sivrihisar genel olarak sakin ve abartısız bir yer olsa da bu küçük hatırlatma her yerde işine yarar.

• Gönül Dağı etkisi: Bazı sokaklar ve meydanlar, diziyi izleyenlere „burası o sahneye benziyor“ dedirtiyor.
• Uçak anıtı: Yol kenarındaki uçak, halkın geçmişte orduya bağışladığı uçağı simgeliyor.
• Günlük hayatta mizah: Bazı duvar yazıları, tabelalar ve karikatürlü panolar Nasreddin Hoca ruhunu bugüne taşıyor.

• Ulu Camii: Ahşap sütunlu, tarih kokan cami ve ilçenin simgesi.
• Saat kulesi & seyir noktası: Kaya sırtında yükselen kule ve geniş manzara.
• Ermeni kilisesi: Mahalle içindeki etkileyici büyük kilise.
• Alemşah Türbesi: Eski mezar taşı ve mimari detaylarıyla dikkat çeken türbe.
• Metin Yurdanur Açık Hava Heykel Müzesi: Açık alanda yer alan çok sayıda heykel ve figür.
• Nasreddinhoca köyü & kültür evi: Fıkraların ruhunu taşıyan köy ve sergiler.
• Tarihi çarşı ve sokaklar: Esnaf dükkânları, kahvehaneler ve küçük meydanlar.
• Uçak anıtı: İlçenin bağışladığı uçağı temsilen yapılan anıt.
• Ballıhisar–Pessinus: İlçeye bağlı antik yerleşim ve kır atmosferi.

• Saat kulesine çıkan yollardaki küçük seyir terasları.
• Ermeni mahallesinin kalabalıktan uzak sokakları.
• Heykel parkında gölgede kalan küçük figürler.
• Dümrek, Karacaören gibi köylerde çay ocağı önü sohbetleri.
• Gerenli, Kaldırım çevresindeki tarla yolları ve gün batımı manzaraları.

Sivrihisar için kaç gün ayırmalıyım?

En az 1 tam gün, „Sadece merkez ve Ulu Camii“ için yeterli. Nasreddinhoca köyü ve Pessinus’u da eklemek istersen 2 gün çok ideal.

Arabam yoksa Sivrihisar’a nasıl gelebilirim?

Eskişehir veya Polatlı üzerinden çalışan otobüs ve dolmuş hatları var. Saatler değişebildiği için son durumu seyahat öncesi kontrol etmek iyi olur.

Ulu Camii’yi turist olarak gezebiliyor muyum?

Genelde evet. Namaz saatleri dışına denk getirmeye, içeride sessiz olmaya ve kıyafete dikkat etmeye özen göstermek yeterli.

Dizi çekim yerlerini görmek kolay mı?

Şehrin pek çok köşesi „Gönül Dağı“ sahnelerini hatırlatıyor. Kısa bir yürüyüş ve biraz araştırmayla tanıdık mekânlar karşına çıkıyor.

Aileler için uygun mu?

Sakin yapısı, yayaların baskın olduğu sokaklar ve küçük meydanlarıyla aileler için rahat bir ortam sunuyor.

• Sivrihisar ilçe merkezi: Ulu Camii, saat kulesi, kilise ve pazarın bulunduğu ana merkez.
• Kaymaz: Ana yol üzerindeki, sanayi ve hizmet ağırlıklı önemli mahal.
• Nasreddinhoca: Fıkralarıyla ünlü Hoca’ya adanmış köy/mahalle ve kültür evi.
• Ballıhisar: Antik Pessinus kalıntılarına ev sahipliği yapan kırsal yerleşim.

• Camikebir: Merkezde, camiler ve çarşı çevresindeki yoğun mahal.
• Cumhuriyet: Merkezi konuma sahip, modern konutların öne çıktığı mahal.
• Elmalı: Konut ağırlıklı, sakin sokakları olan şehir mahallesi.
• Gedik: Küçük dükkânlar ve yerel hizmetlerle ilçe merkezine yakın mahal.
• Hızırbey: Nüfusça büyük, konut ve günlük ihtiyaçların iç içe olduğu bölge.
• Karabaşlı: Merkeze yakın, geleneksel mahal dokusunu koruyan yerleşim.
• Karacalar: Tarım ve hayvancılığın öne çıktığı kırsal mahal.
• Kılıç: Daha sakin, konut yoğunluklu şehir mahallesi.
• Kubbeli: Köy karakterini taşıyan, evlerin arasında geniş alanlar bulunan mahal.
• Kurşunlu: Tarihi izler taşıyan, eski yapılarıyla dikkat çeken yerleşim.
• Yenice: Merkeze yakınlığı ve günlük hareketliliğiyle öne çıkan mahal.
• Yunusemre: Hem şehir manzarası hem de sakin sokaklarıyla bilinen mahal.
• Ahiler: Tamamen kırsal yaşama odaklı, tarım yapılan köy mahallesi.
• Aktaş: Tarlalarla çevrili, küçük yerleşim alanına sahip köy.
• Aşağıkepen: Vadi tabanında yer alan, tarım arazileriyle çevrili mahal.
• Aydınlı: Bozkır manzarasına hâkim, sakin bir köy yerleşimi.
• Babadat: Evler, ahırlar ve tarlaların birbirine karıştığı tipik Anadolu köyü.
• Bahçecik: Adından da anlaşılacağı gibi, küçük bahçe ve ağaçlarıyla bilinen mahal.
• Ballıhisar: Antik Pessinus sayesinde tarih meraklılarının da uğradığı köy.
• Benlikuyu: Sarnıç ve kuyularıyla, kırsal su kültürünü yaşatan yerleşim.
• Benliyaver: Dağınık ev yapısına sahip küçük köy mahallesi.
• Beyyazı: Tarım arazileriyle çevrili, sakin bir köy.
• Biçer: Hububat üretiminin yoğun olduğu kırsal mahal.
• Böğürtlen: Bahçeleri ve küçük ağaçlık alanlarıyla yeşil bir köy.
• Buhara: İsmiyle tarihî ticaret yollarını çağrıştıran, kırsal karakterli mahal.
• Buzluca: Geceleri serin havanın hissedildiği, kırsal yerleşim.
• Çandır: Geleneksel mimarinin hâlâ görülebildiği bir köy mahallesi.
• Çaykoz: Tarla ve meraların bir arada bulunduğu kırsal bölge.
• Demirci: Adıyla eski demircilik zanaatine atıf yapan, bugün daha çok tarımsal bir mahal.
• Demirciköy: Eski demirci köyü geleneğiyle anılan, küçük ölçekli yerleşim.
• Dinek: Tepelik arazisiyle manzara noktaları sunan kırsal mahal.
• Dumluca: Tarlalar ve meralarla çevrili, sakin bir köy.
• Dümrek: Kahvehane önü sohbetleriyle tipik Anadolu köy atmosferi sunan yerleşim.
• Elcik: Bahçeler ve küçük tarım alanlarıyla iç içe, küçük köy.
• Ertuğrulköy: Adıyla tarihî figürlere gönderme yapan kırsal yerleşim.
• Gerenli: Geniş tarlalar ve dağınık evlerin bulunduğu kırsal mahal.
• Göktepe: Yüksekçe konumuyla çevreyi gören, manzaralı köy.
• Gülçayır: Özellikle baharda yeşeren çayırlarıyla öne çıkan yerleşim.
• Güvemli: Ağaçlar ve bahçelerle çevrili, sakin köy atmosferi.
• Hamamkarahisar: Tarihî çağrışımlı ismiyle dikkat çeken kırsal mahal.
• Hüdavendigar: Geniş araziler ve dağınık yerleşim dokusuyla kırsal bir bölge.
• İbikseydi: Klasik köy düzenine sahip, tarım ve hayvancılık yapılan yerleşim.
• İğdecik: Ağaçların arasında yer alan evleriyle bilinen küçük köy.
• İlören: Bozkırın ortasında, ferah görüş açısına sahip kırsal mahal.
• İlyaspaşa: Tarihî bir isim taşıyan, geleneksel köy yaşamının sürdüğü yer.
• İstiklalbağı: Bağ ve bahçeleriyle öne çıkan, yeşil alanları bol mahal.
• Kadıncık: Sıkı komşuluk ilişkileriyle küçük bir köy topluluğu.
• Kaldırım: Tarla ve yolların iç içe geçtiği kırsal mahal.
• Karaburhan: Tarımın yoğun olduğu, sakin bir köy yerleşimi.
• Karacakaya: Kaya ve yamaçların eteklerinde kurulmuş, manzaralı mahal.
• Karacaören: Geleneksel köy evleriyle tipik Anadolu köyü.
• Karacaörenyaylası: Yaz aylarında serinlemek için kullanılan yayla bölgesi.
• Karadat: Tarla ve meralarla çevrili küçük yerleşim.
• Karakaya: Kaya oluşumlarıyla dikkat çeken, dağınık evlerden oluşan mahal.
• Karkın: Büyük ölçüde tarım ve hayvancılık yapılan kırsal yerleşim.
• Kaymaz: Ana yol bağlantısı sayesinde hareketli, sanayi ve hizmet noktası.
• Kertek: Bozkır ortasında, sakin köy karakteri taşıyan mahal.
• Kınık: Klasik köy düzeni, tarla ve ahırların iç içe olduğu yerleşim.
• Koçaş: Dağınık yapılaşmalı, küçük kırsal mahal.
• Koltan: Sakin, düşük nüfuslu köy mahallesi.
• Kurtşeyh: Adıyla bir zat veya yatırla ilişkilendirilen, kırsal karakterli yerleşim.
• Memik: Tarım arazileriyle çevrili küçük köy.
• Mülk: Geniş araziye yayılmış, dağınık ev yerleşimli kırsal bölge.
• Nasreddinhoca: Hoca’nın doğduğu kabul edilen, kültür evi ve heykellerle öne çıkan mahal.
• Oğlakçı: Keçi ve küçükbaş hayvancılığın etkili olduğu köy.
• Ortaklar: Adından da anlaşılacağı gibi, ortak üretim kültürünün güçlü olduğu yerleşim.
• Paşakadın: Tarihî isimli, tarım ve kırsal yaşamın sürdüğü mahal.
• Sadıkbağı: Bağ ve bahçeleriyle bilinen, yeşil dokulu yerleşim.
• Sarıkavak: Kavak ağaçları ve tarla alanlarıyla çevrili köy.
• Selimiye: Sakin sokakları ve kırsal havasıyla öne çıkan mahal.
• Sığırcık: Çevresindeki meralarla, hayvancılığın görünür olduğu yerleşim.
• Tekören: Küçük ölçekli, dağınık yapılaşmalı kırsal mahal.
• Yaverören: Tarla, bahçe ve evlerin iç içe geçtiği küçük köy.
• Yenidoğan: Görece yeni yerleşim dokusuna sahip mahal.
• Yeniköy: Adına uygun şekilde sonradan büyümüş tipik bir Anadolu köyü.
• Yeşilköy: Adı gibi, görece daha fazla ağaç ve bahçe barındıran yerleşim.
• Yukarıkepen: Daha yüksek kotta yer alan, manzaralı kırsal mahal.
• Zey: Nüfusu az, sakin ve içe dönük bir köy yerleşimi.