İmranlı – Anadolu’nun Kalbine Giden Yol

İmranlı’da kültür, sert coğrafya kadar güçlüdür. Bir yanda çay ocaklarında süren günlük sohbetler, diğer yanda köylerde yapılan Cem toplantıları, saz eşliğinde söylenen uzun havalar, Koçgiri bölgesine özgü hikâyeler… Çok katmanlı bir kültür dokusu seni bekler.

Kasabada günler; dükkânların önündeki taburelerde, öğretmen lojmanlarının etrafında koşturan çocuklarla, kamyon şoförlerinin kısa molalarında ve akşamüzeri çay bahçelerinde akar. Köylerde ise özellikle yaz aylarında, yayla göçü, düğünler ve imece usulü yapılan işler hayatın merkezindedir. Bir tencere yemek bir anda üç eve dağılabilir; paylaşma kültürü hâlâ çok canlıdır.

Müzik de bu kültürün doğal parçası. Halaylar, deyişler, gurbet ve hasret üzerine türküler… Eğer şanslıysan, bir köyde akşamüstü saz sesini takip edip küçük bir avluda, plastik sandalyelerin üzerinde toplanmış insanların arasında bulursun kendini. Dil bilmesen de melodiler sana ne anlatmak istediklerini hissettirir.

İmranlı’da etkinlik demek; büyük eğlence merkezleri değil, doğaya ve günlük hayata karışmak demek. Baraj gölü etrafında kısa yürüyüşler, yan yollarla köylere uzanan sürüşler, fotoğraf molaları ve spontane çay davetleri, buranın en güzel aktiviteleri arasında.

Merkezde kısa bir tur atıp, ardından yakın köylerden birine (Delice, Aşağıçulha, Yukarıçulha gibi) inmek, sana hem manzara hem de gerçek köy hayatı sunar. Traktör sesleri, soba dumanı, avluda oynayan çocuklar… Hepsi doğal bir sahnenin parçası gibi.

Yaz aylarında, hafif yürüyüşler ve fotoğraf gezileri için ideal hava koşulları bulursun. Kışın ise; eğer hazırlıklıysan, karla kaplı tepelerde kısa doğa yürüyüşleri yapmak mümkün. Ama hangi mevsim olursa olsun, İmranlı’da en önemli aktivite „yavaşlamak“ ve çevrene dikkatle bakmaktır.

1 günlük kısa rota: Baraj gölü & merkez

Sabah Sivas veya Zara’dan çık, öğleye doğru İmranlı baraj gölüne var. Yol üzerinde geniş bir manzara noktası seçip kısa bir yürüyüş ve fotoğraf molası verebilirsin. Ardından ilçe merkezine geç, çay bahçesinde mola ver, mahalle aralarında kısa bir tur at. Akşamüzeri dönüş yoluna çıkarken, güneş tepelere eğilirken manzara çok daha etkileyici olur.

2 günlük rota: Kızılırmak kaynağına doğru

İlk günü baraj, merkez ve yakın köylere ayır; Delice veya Aşağıçulha gibi köylerde durup hayatın ritmini izle. İkinci gün, hava ve yol durumuna göre Kızıldağ çevresine, Kızılırmak’ın doğduğu bölgelere doğru ilerleyebilirsin. Resmî yürüyüş parkurları çok net olmasa da, dikkatli ve hazırlıklı olduğun sürece kısa doğa yürüyüşleri harika manzaralar sunar.

Diğer ilçelerle kombinasyon

İmranlı’yı Zara, Divriği, Suşehri veya Refahiye ile birleştirerek tüm bölgeyi kapsayan bir Anadolu turu yapabilirsin. Haritaya bakarken mesafeler kısa görünebilir, ama dağ yolları, hava koşulları ve fotoğraf molaları süreyi uzatır. Yani plan yaparken mutlaka „yavaş yolculuk“ payı bırak.

İmranlı henüz turizm baskısı yaşamayan, sakin bir ilçe. Bu da burayı gezerken daha fazla sorumluluk alman gerektiği anlamına geliyor. Çöplerini mutlaka geri götür, tarlalara girmeden önce etrafı gözle, hayvanları ve çobanları rahatsız etmemeye çalış.

Mümkün olduğunca yerel esnafı destekle: Alışverişini küçük bakkallardan yap, yol üstü lokantalarda yemek ye, çayını kasabadaki çay ocaklarında iç. Böylece hem daha gerçek bir deneyim yaşarsın, hem de bıraktığın katkı doğrudan bölge insanına gider.

• Uzun yol severler: Yolda olmayı seven, manzara için sık sık duran, şehirler arası geçişleri seven herkes için.
• Doğa ve sessizlik arayanlar: Gürültüden kaçıp yüksek rakımda derin nefes almak isteyenler için.
• Kültür meraklıları: Koçgiri bölgesi, Alevi kültürü ve köy yaşamını yerinde görmek isteyenler için.
• Fotoğrafçılar: Özellikle sabah ve akşam ışığında bozkır, baraj ve köy manzaraları yakalamak isteyenler için.

Büyük otel zincirleri, alışveriş merkezleri ve yoğun gece hayatı arayanlar için ise İmranlı doğru adres değil. Burası; yavaş, sade ve samimi bir durak.

İmranlı mutfağı; sert iklimin ve uzun kışların şekillendirdiği doyurucu bir mutfak. Kuru fasulye, etli yahni, bulgur pilavı, sacda pişen ekmekler, yoğurtlu yemekler ve ev yapımı turşular sofranın başrolleri arasında.

Yol üstü lokantalarda çoğunlukla günlük çıkan birkaç yemek bulunur; menemen, çorba, kavurma, etli sebze yemekleri… Kış aylarında kemik suyu çorbaları ve fırın yemekleri çok daha sık karşına çıkar. Köylerde ise; ev yapımı tereyağı, peynir, pekmez ve kuru meyveler sabah kahvaltılarının vazgeçilmezidir.

Eğer mutfağa meraklıysan, köylerde kurutulmuş biber, nohut, mercimek ve ev yapımı erişte gibi ürünlerle kış sofralarının temel malzemelerini görme şansın olur. Klasik bir tarif olarak; ağır ateşte pişen etli patates yahnisine, yanında tereyağlı bulgur pilavı ve yoğurt eşlik ettiğinde, tam bir Anadolu akşam yemeği ortaya çıkar.

İmranlı; geniş bozkır alanları, yamaçlara serpiştirilmiş çam ağaçları ve derin vadilerle tam bir açık hava sahnesi. İlkbaharda karların erimesiyle yeşil tonlar yavaş yavaş ortaya çıkar, yazın hava kuru ama ferah, sonbaharda ise güneş ışığı daha yumuşak vurur.

Baraj gölü çevresi, hafif yürüyüşler ve fotoğraf molaları için en rahat noktalar arasındadır. Ayrıca köy yolları boyunca küçük dereler, söğütlükler ve ufuk çizgisine kadar uzanan tepeler görürsün. Uzun ve zorlu rotalara girmek istiyorsan mutlaka hazırlıklı ol; su, atıştırmalık ve offline harita, bu bölgede altın kuraldır.

İmranlı’da büyük ve çok bilinen festivallerden ziyade, yerel ölçekte kutlanan günler öne çıkar. Özellikle yaz aylarında, bazı köylerde yayla şenlikleri yapılır; kurban kesilir, kazanlar kaynar, saz eşliğinde halaylar sabaha kadar sürer.

Bunun yanında Ramazan ve Kurban Bayramı gibi dini bayramlarda köyler canlanır; gurbetten dönenlerle birlikte sokaklar hareketlenir. Bu dönemlerde misafir olarak geldiğinde, kapıların ne kadar kolay açıldığını ve „buyur“ kelimesinin ne kadar içten söylendiğini daha net görürsün.

• Eski çağlar: Bölge, Anadolu’nun iç kesimlerini Karadeniz’e ve doğuya bağlayan güzergâhlardan biri olmuş; izler daha çok yazılı kaynaklarda, değil anıtsal yapılarda görülür.
• Selçuklu & Osmanlı dönemi: Türk yerleşimiyle beraber yaylacılık, hayvancılık ve köy düzeni güçlenmiş; kervan yolları ve geçitler önem kazanmıştır.
• „Çit Sahrası“ adı: Tarihî kayıtlarda geçen bu ifade, bölgenin açık, yayla benzeri yapısına atıfta bulunur.
• Cumhuriyet dönemi: İmranlı ilçe statüsüne kavuşur, karayolu bağlantıları iyileşir, kamu binaları ve temel hizmetler yaygınlaşır.
• Baraj projesi: 20. yüzyılın son çeyreği ile 2000’li yıllarda Kızılırmak üzerindeki baraj projeleri; tarıma, enerjiye ve yerel iklime yeni bir boyut ekler.
• Günümüz: Nüfus yoğunluğu düşük, ama uzun yolculuk yapan gezginlerin radarına yavaş yavaş giren bir ilçe; özellikle doğa ve fotoğraf meraklıları için dikkat çekici bir durak.

İmranlı’da çoğu güzellik tabelasızdır. Yol kenarında küçük bir toprak yola saparsın; birkaç dakika sonra baraj gölüne bakan sessiz bir çıkıntıda bulursun kendini. Ya da bir köyün üst tarafına yürür, tüm vadiyi ayaklarının altında görürsün.

Delice, Aşağıçulha, Yukarıçulha gibi köylerin hem manzarası hem de sakin atmosferi, bu gizli köşelerin en güzel örnekleri. Özellikle akşamüstü ışığında, dumanı tüten bacalar, avluda toplanan hayvanlar ve uzaklardan gelen traktör sesi, İmranlı’nın en hafızalık anlarını yaratır.

Kızılırmak’ın rengini anlatan birçok anlatıdan biri de İmranlı taraflarında dillendirilir. Derler ki; su, geçtiği her yerden insanların sevinçlerini, kederlerini ve hikâyelerini alır. Yıllar geçtikçe bu hikâyeler ağırlaşır ve suya hafif bir kızıllık verir. Gün batımında suyun gerçekten kızıl tonlara büründüğü anlarda, çocuklar bunun eski zamanlardan kalan hatıralar olduğunu düşünür.

Başka bir efsaneye göre, bir çoban yıllar önce bu dağlarda su ararken yolunu kaybeder. Günlerce dolaşır, sonunda yorulup bir kayanın dibinde uykuya dalar. Rüyasında dağ ona şöyle der: „Aradığın şeyi bulmak için önce aramayı bırakman gerekir.“ Uyandığında yan tarafında toprağın içinden ince bir su çıktığını görür. O günden sonra ne zaman acele etse, bu sözü hatırlarmış.

Görünmezkale köyünün adı etrafında anlatılan bir söylence vardır. İsminden de anlaşılacağı gibi „görünmeyen bir kale“den bahsedilir. Rivayete göre; yoldan geçen herkese görünmez bu kale, sadece kalbinde kimseye karşı kötülük taşımayanlar, günün bir anında uzakta beliren gölgeyi „kaleye“ benzetebilirmiş.

Uzun kış geceleri de hikâyelerle doludur. Kar fırtınasında rüzgâr çatılara vururken, çocuklara rüzgârın içinde atalarının seslerinin dolaştığı anlatılır. Bu yüzden aileler soba etrafında toplanır, radyo kısık seste çalar, büyükler gurbet, dönüş ve yeniden başlama öykülerini aynı sıcaklıkla defalarca anlatır.

İmranlı tipik bir karasal iklime sahip; kışlar uzun, soğuk ve karlı, yazlar görece kısa ama kuru geçer. İlkbahar geç gelir, bazen mayıs ortasında bile serin havaya ve geceleri sıfıra yaklaşan sıcaklıklara denk gelebilirsin.

Seyahat için en ideal dönem genel olarak haziran–eylül arasıdır. Haziran ve eylül; serin geceler, gündüz yürüyüşü için uygun sıcaklıklar ve daha sakin yollar sunar. Kışın gelmeyi düşünüyorsan, bunu daha çok manzara ve fotoğraf için planlamalı, mutlaka hava durumunu ve yol durumunu önceden kontrol etmelisin.

Baraj çevresi kısa yürüyüş

Baraj gölüne hâkim bir noktada aracı park edip, göl etrafındaki toprak yolları kısa bir yürüyüş için kullanabilirsin. Manzara sık sık değişir; bir yanda su, diğer yanda tepeler ve sürüler… 1–2 saatlik yumuşak bir parkur olarak düşünebilirsin.

Köyden köye doğa yürüyüşü

Aşağıçulha ve Yukarıçulha gibi birbirine yakın köyler arasında yürümek çok keyifli. Sabah birinde inip, aradaki yolu yürüyerek diğerine geçebilir, ardından geri dönüşü otostop ya da köylülerin yardımıyla sağlayabilirsin. Böylece hem doğayı, hem köy hayatını aynı anda deneyimlersin.

Yüksek tepelere kısa çıkışlar

Daha deneyimliysen, ana yoldan ayrılan bazı toprak yollar seni daha yüksek noktalara taşır. Buralardan vadi manzaraları çok etkileyicidir. Ancak tabelalı parkur pek olmadığı için, her zaman geri dönüş yolunu aklında tutmalı ve hava bozarsa vakit kaybetmeden dönmelisin.

İmranlı’da erişilebilirlik imkânları sınırlıdır. Merkezdeki ana yollar asfalt olsa da kaldırımlar her zaman alçak ve düz değildir; birçok dükkân ve kamu binasının girişinde birkaç basamak bulunabilir. Köy yolları ise genellikle toprak ve engebelidir.

Tekerlekli sandalye kullanan veya hareket kabiliyeti kısıtlı gezginler için, en rahat gezilebilecek yerler ilçe merkezi, bazı resmi kurumların çevresi ve baraj gölüne bakan, araca yakın durulabilen manzara noktalarıdır. Konaklama düşünüyorsan mutlaka önceden arayıp oda ve giriş detaylarını sorman iyi olur.

• Ulaşım: En pratik seçenek, özel araç veya şoförlü araçla gelmek; toplu taşıma araçları genelde erişilebilirlik konusunda sınırlı.
• Konaklama: İlçede az sayıda küçük pansiyon bulunuyor; girişte merdiven durumu, oda konumu ve banyo erişimi için mutlaka önceden bilgi al.
• Kış koşulları: Kar ve buz, kaldırım ve yolları daha zor hale getirir; kış döneminde hareket kısıtı olan kişiler için bölge daha zorlu olabilir.
• Yerel destek: Bölge insanı genelde çok yardımsever; ihtiyaç olduğunda yardım istemekten çekinme, çoğu zaman birkaç kişi bir araya gelip çözüm buluyor.

• İmranlı baraj gölü: Özellikle gün doğumu ve gün batımında göl ve tepeler birleşince çok etkileyici kareler çıkıyor.
• Delice ve Maden köyleri civarı: Yayla hissi, küçük evler, tarlalar ve arkadaki dağ siluetleriyle klasik Anadolu fotoğrafları yakalayabilirsin.
• Yan yolların sunduğu manzaralar: Ana yoldan sadece birkaç dakika ayrıldığında bile vadiye bakan harika panoramalar görebilirsin.
• Kış manzaraları: Karla kaplı çatılar, bacalardan çıkan duman ve uzaklardaki yalın ağaçlar, siyah-beyaz fotoğraflar için mükemmel bir fon oluşturur.

İmranlı ilçe merkezinde bir devlet hastanesi ve temel sağlık hizmeti sunan kurumlar bulunur. İlk müdahaleler, basit tedaviler ve acil durum değerlendirmeleri burada yapılabilir; daha kapsamlı durumlarda genellikle Sivas merkeze sevk edilir.

Yola çıkmadan önce Türkiye’nin temel acil numaralarını (112 acil sağlık, 155 polis, 156 jandarma) telefonuna kaydetmek iyi bir alışkanlıktır. Özellikle kış aylarında, yakıt durumunu ve hava tahminini kontrol etmeyi unutma; yüksek rakımda ani hava değişimleri yol planını etkileyebilir.

İmranlı’da büyük AVM’ler yerine; küçük bakkallar, fırınlar, kasaplar ve haftanın belli günleri kurulan pazarlar vardır. Pazarda taze sebze-meyve, peynir, zeytin, bakliyat, yerel bal ve reçel bulabilirsin. Uzun yol için hem ekonomik hem doğal atıştırmalıklar almanın iyi bir yoludur.

Türkiye’de dükkân ve restoran çalışanlarının müşterilere seslenmesi, içeri davet etmesi çok yaygın ve kültürel olarak normal bir davranıştır. Sıcak ama sakin bir daveti, gülümseyerek karşılayıp istersen içeri girebilir, istemezsen „sağ olun, teşekkürler“ diyerek nazikçe reddedebilirsin. Eğer birileri çok ısrarcı, baskıcı veya rahatsız edici davranıyorsa, bu genellikle turiste yönelik bir tuzak işaretidir; böyle durumlarda net bir şekilde teşekkür edip uzaklaşmak en sağlıklısıdır.

İmranlı haritasına baktığında dikkatini hemen köy isimleri çeker: Görünmezkale, Sinek, Kabaktepeler, Kasaplar… Her isim sanki küçük bir hikâye saklıyormuş gibi durur. Bu isimlerin nereden geldiğini köy kahvesinde sorarsan, çoğu zaman gülümseten cevaplar alırsın.

Bir başka ilginç detay da gece-gündüz farkıdır. Gün içinde aynı yolu birkaç kez geçsen bile, gece olduğunda kamyon farları, yol kenarındaki küçük ışıklar ve gökyüzündeki yıldızlar nedeniyle kendini tamamen farklı bir coğrafyadaymış gibi hissedersin. İmranlı, gerçekten de ışığa göre karakter değiştiren yerlerden biri.

• İmranlı baraj gölü: Geniş manzaralar, sessiz yürüyüşler ve fotoğraf molaları için ideal bir durak.
• Kızılırmak’ın kaynak bölgesi (Kızıldağ çevresi): Türkiye’nin en uzun nehirlerinden birinin doğduğu coğrafyayı görmek, seyahate ayrı bir anlam katıyor.
• İlçe merkezi: Çay bahçeleri, küçük dükkânlar ve günlük hayatı gözlemek için iyi bir başlangıç noktası.
• Koçgiri bölgesi köyleri: Piredeede, Ortaköy, Bardaklı gibi köyler hem manzara hem kültür açısından dikkat çekici.
• Zara–Erzincan yolu üzerindeki seyir noktaları: Yol boyu birçok noktada dağ ve vadi manzaraları için kısa duraklar verebilirsin.

• Baraj gölüne inen toprak yollar: Ana yoldan görünmeyen, sessiz kıyı parçalarına ulaştırır.
• Delice köyü çevresi: Vadilere bakan açıklıklar, gün batımı için harika bir sahne sunar.
• Aşağıçulha & Yukarıçulha tepeleri: Kısa bir yürüyüşle geniş panoramalar görebileceğin doğa köşeleri.
• Görünmezkale civarı: İsmin çağrıştırdığı gizemli hava, manzara ile birleşince etkileyici bir ortam yaratır.
• Küçük yayla yolları: Köyler arasında uzanan, çobanların ve sürülerin kullandığı patikalar; fotoğraf ve sessizlik için birebir.

İmranlı tek başına bir tatil rotası mı, yoksa geçiş noktası mı?

Çoğu gezgin için İmranlı; Sivas ile doğu illeri arasında anlamlı bir durak. Ancak doğa, fotoğraf ve köy kültürü meraklıları için 1–2 günlük mini bir seyahat rotasına dönüşebilir.

Yalnız seyahat etmek güvenli mi?

Bölge genel olarak sakin ve güvenli. Yine de gece çok geç saatlerde ıssız yerlerde dolaşmamak, aracı güvenli alanlara park etmek ve hava durumunu takip etmek iyi bir önlem.

Yanıma mutlaka ne almalıyım?

Mevsime uygun kıyafet (özellikle akşam için kalın bir kat), su, atıştırmalık, offline harita uygulaması ve fotoğraf makinesi. Kışın geliyorsan ekstra olarak zincir ve sıcak tutan kıyafetler şart.

İmranlı’da kaç gün kalmak mantıklı?

Baraj, merkez ve bir iki köy için 1 gün yeterli; yürüyüş ve fotoğraf için daha sakin bir tempo istiyorsan 2 gün planlamak çok daha keyifli olur.

İlçede Türkçe dışında dil konuşan bulunur mu?

Genelde Türkçe konuşulur; Almanca veya İngilizce bilenler de çıkabiliyor ama buna güvenmemek gerekir. Birkaç temel Türkçe kelime, gülümseme ve beden diliyle çoğu sorunu rahatlıkla çözebilirsin.

• İmranlı ilçe merkezi: Resmî kurumlar, küçük dükkânlar, çay bahçeleri ve hastane ile günlük hayatın kalbinin attığı yer.
• Karacaören (bucak merkezi): Çevre köylere hizmet veren, küçük esnafın ve kahvenin toplandığı yerel bir alt merkez.
• Delice: İlçeye yakın, manzarası güçlü ve sessiz köy atmosferi sunan bir yerleşim; kısa yürüyüşler için ideal başlangıç noktası.
• Maden: Adı gibi geçmişteki maden faaliyetlerine gönderme yapan, yüksek rakım hissinin güçlü olduğu köy.
• Aşağıçulha & Yukarıçulha: Merkeze yakın iki kardeş köy; köy yaşantısını gözlemlemek ve kısa yürüyüşler yapmak için güzel adresler.

İmranlı merkez mahalleleri

• Çarşıbaşı Mahallesi: Marketlerin, dükkanların ve günlük hareketin yoğunlaştığı merkez mahallesi.
• Durcan Mahallesi: Sokaklarda çocuk seslerinin eksik olmadığı, komşuluk bağlarının güçlü olduğu bir yerleşim.
• Karatekin Mahallesi: Tepelere ve çevredeki alanlara bakan, daha sakin konut dokusuna sahip mahalle.
• Karşıyaka Mahallesi: Merkez aksın karşı tarafında, ağırlıklı olarak konutlardan oluşan yerleşim alanı.
• Kızılırmak Mahallesi: Adını ünlü nehirden alan; merkeze yakın, ulaşımı kolay bir mahalle.
• Vali Tuncel Mahallesi: Hastane ve bazı kamu binalarının çevresinde konumlanan pratik bir bölge.
• Yaylacık Mahallesi: Adından da anlaşılacağı gibi, yayla hissini taşıyan, daha açık ve ferah bir dokusu olan mahalle.
• Yeni Mahalle: İlçe merkezinin nispeten yeni yapı stoğuna sahip, gelişen bölgelerinden biri.
• Yenidoğan Mahallesi: Sakin, konut ağırlıklı ve mahalle kültürünün hissedildiği bir yaşam alanı.

Köyler

• Akçakale: Yüksek konumlu, geniş görüş açısına sahip küçük bir köy.
• Akkaya: Taşlık yamaçların çevrelediği, hayvancılığın ön planda olduğu bir yerleşim.
• Aksu: Adını sudan alan, çevresi tarlalar ve meralarla çevrili köy.
• Alacahacı: Geleneksel mimarinin korunduğu, küçük ölçekli bir kırsal yerleşim.
• Altınca: Uzun kışların belirgin hissedildiği, yüksek rakımlı bir köy.
• Ardıçalan: Ardıç ağaçları ve yamaç manzaralarıyla dikkat çeken sakin bir yerleşim.
• Arık: Hayvancılığın ve tarımın günlük hayatı belirlediği küçük bir köy.
• Aşağıboğaz: Vadinin aşağı kısmına yerleşmiş, korunaklı bir konuma sahip köy.
• Aşağıçulha: İlçe merkezine yakınlığıyla, kolay ulaşılabilir köylerden biri.
• Aşağışeyhli: Tarlalar ve meralarla çevrili, kırsal karakteri belirgin bir yerleşim.
• Atlıca: Adıyla eski at kültürünü çağrıştıran, günümüzde de hayvancılıkla geçinen köy.
• Avşar: Geleneksel aile yapısının güçlü olduğu, sade ve sessiz bir yer.
• Aydın: Güneşe açık yamaçlarda kurulu, tarımla iç içe yaşayan bir köy.
• Aydoğan: Etrafı açık alanlarla çevrili, dağınık yerleşimli bir kırsal nokta.
• Bağyazı: Bahçeler ve ekili alanların bulunduğu, özellikle ilkbaharda renklenen köy.
• Bahadun: Yüksek konumlu, sakin ve küçük bir yerleşim.
• Bahtiyar: Uzun süredir aynı ailelerin yaşadığı, köklerin derin olduğu bir köy.
• Bardaklı: Yamaçta konumlanmış, manzarası güçlü ve sessiz bir yer.
• Başlıca: Küçük bir köy meydanı ve çevresine toplanmış evlerle klasik kırsal dokuya sahip.
• Becek: Tarım ve hayvancılığın birlikte yürütüldüğü, içe dönük bir yerleşim.
• Beğendik: Az sayıda haneden oluşsa da, manzarasıyla akılda kalan bir köy.
• Boğanak: Yüksek rakım ve sert kış koşullarının belirgin olduğu yayla köylerinden.
• Boğazören: Vadilerin birleştiği bir noktada, geçit hissi veren konuma sahip köy.
• Borular: Tarımsal faaliyetlerin günlük hayatı şekillendirdiği, sakin atmosferli bir yerleşim.
• Bulgurluk: Adı gibi tahıl ve bulgur kültürünün güçlü olduğu bir köy.
• Çalıyurt: Çalılık ve doğal bitki örtüsüyle çevrili, kırsal yapıdaki yerleşim.
• Çandır: Geleneksel evlerin ve küçük tarla parçalarının iç içe geçtiği köy.
• Celaldamı: Dağınık ev yapısına sahip, sakin ve sessiz bir yerleşim.
• Cerit: Köy kültürünün ve akrabalık bağlarının güçlü hissedildiği bir yer.
• Çukuryurt: Adından da anlaşılacağı gibi alçak bir çukur alana kurulmuş köy.
• Dağyurdu: Dağlarla çevrili, adı gibi „dağın yurdu“ hissi veren bir yerleşim.
• Darıseki: Tarım alanlarının belirgin olduğu, kırsal hayatın net hissedildiği köy.
• Delice: İlçe merkezine yakın, manzarası ve huzurlu atmosferi ile öne çıkan köy.
• Demirtaş: Sade mimarili evlerin ve sessiz sokakların bulunduğu küçük bir yer.
• Dereköy: Su ve yeşil alanların biraz daha hissedildiği, dere kenarına kurulmuş köy.
• Doğançal: Tarla ve meralarla çevrili, günlük hayatın yavaş aktığı yerleşim.
• Ekincik: Adı gibi „ekin“ ve tarım faaliyetlerinin öne çıktığı köy.
• Erdemşah: Aile bağlarının ve köy dayanışmasının hissedildiği küçük bir yerleşim.
• Eskidere: Eski dere yataklarının çevresine kurulmuş, doğal dokusu baskın bir köy.
• Eskikapumahmut: Tarihi ismini hâlâ taşıyan, dağınık yapıdaki kırsal yerleşim.
• Eskikeşlik: Eski ve yeni evlerin yan yana görülebildiği, geleneksel dokusunu koruyan köy.
• Gelenli: Yol üzerindeki konumuyla, çay molası için doğal bir durak hissi veren yerleşim.
• Gelintarla: Bahar aylarında renklenen tarlalarıyla ismiyle uyumlu, huzurlu bir köy.
• Gökçebel: Tepelik yapısı ve açık gökyüzü manzarası ile fotoğrafçılar için cazip.
• Gökdere: Dere yatağı ve çevresindeki yeşil alanlarla hoş bir doğa görüntüsü sunan köy.
• Görünmezkale: İsmiyle merak uyandıran, çevresindeki doğa ile birlikte masalsı bir atmosfere sahip yerleşim.
• Güven: Küçük nüfuslu, sakin ve samimi bir köy; adı gibi güven veren bir ortam sunar.
• Kabaktepeler: Tepelere dağılmış tarlalar ve bahçelerle, özellikle sonbaharda renklenen bir köy.
• Kapukaya: Kaya oluşumlarının çevrelediği, manzarası güçlü bir yerleşim.
• Kapumahmut: Tarihî isimli, sade ve içine kapanık bir köy atmosferi.
• Karaboğaz: Vadinin daraldığı bir noktada, geçit etkisi yaratan konuma sahip köy.
• Karacahisar: Adı „kara hisar“ çağrışımı yapan, tepelerle çevrili bir yerleşim.
• Karacaören (bucak merkezi): Çevre köylere hizmet veren, küçük ama hareketli bir alt merkez.
• Karaçayır: Otlak alanların bol olduğu, hayvancılığın öne çıktığı köy.
• Karahüseyin: Geleneksel aile yapısının belirgin olduğu, kırsal karakterli bir yerleşim.
• Karapınar: Su kaynakları ve tarlaları ile köy yaşamının iç içe geçtiği yer.
• Karataş: Taşlı ve kayalık çevresiyle, adını coğrafyasından alan bir köy.
• Karlık: Kışın karın uzun süre yerde kaldığı, soğuk mevsimin yoğun hissedildiği yerleşim.
• Kasaplar: Hayvancılık ve et işleme geleneğinin açıkça hissedildiği köy.
• Kavalcık: Yayla alanlarıyla çevrili, sessiz ve sakin bir kırsal nokta.
• Kemreli: Geleneksel evler ve tarla düzeniyle tipik Anadolu köyü görünümünde.
• Kerimoğlu: Aynı isimli ailelerin uzun yıllardır yaşadığı, güçlü köy kimliğine sahip yerleşim.
• Kevenli: Yüksek kesimlerde yetişen bitki örtüsüyle, yayla hissini güçlü veren bir köy.
• Kılıçköy: Dağınık yerleşimli, geniş görüş açısına sahip kırsal bir alan.
• Kızılmezraa: Toprak rengi ve kırmızımsı tonlarıyla adını hak eden bir köy.
• Kızıltepe: Özellikle gün batımında kızıl renge bürünen tepe manzaralarıyla dikkat çeker.
• Koçgediği: Koçgiri bölgesine yakınlığı ve kültürel dokusuyla öne çıkan yerleşim.
• Körabbas: Sessiz, sakin ve az haneli küçük bir köy.
• Koruköy: Bahçeler ve ağaçlık alanlarla çevrili, yeşil dokusu belirgin bir yer.
• Koyunkaya: Adından da anlaşılacağı gibi, koyun sürülerinin sık görüldüğü yayla köyü.
• Kuzköy: Serin havası ve açık konumuyla, yüksek rakım hissini net veren bir yer.
• Maden: Adı eski maden faaliyetlerini hatırlatan, manzarası sert ama etkileyici bir köy.
• Merkez (köy alanı): İlçe merkeziyle bağlantısı güçlü, kırsal karakterli yerleşim bölgesi.
• Merkez Kılıçlar: Tarlaların ve küçük evlerin iç içe geçtiği, dağınık yapılı bir köy.
• Ortakdaracık: Az sayıda haneye sahip, açık alanlarla çevrili küçük yerleşim.
• Ortaköy: Çevre yerleşimler için ortak buluşma noktası işlevi gören klasik Anadolu köyü.
• Piredeede: Güçlü köy kültürü, toplu etkinlikler ve dayanışma ruhuyla öne çıkan yerleşim.
• Refik: Sessiz, küçük ve içe dönük yapısıyla sakinlik arayanların ilgisini çekecek bir köy.
• Sandal: Rakımlı konumu sayesinde açık ve ferah manzara sunan yerleşim.
• Sinek: Adı ilginç, kendisi minik; nüfusu az, sessizliği bol bir köy.
• Söğütlü: Söğüt ağaçlarının gölgelediği, su sesinin duyulduğu bir köy.
• Süvariler: İsmi eski süvari kültürünü hatırlatan, bugün ise tarım ve hayvancılığın sürdüğü yerleşim.
• Taşdelen: Kaya oluşumları ve taşlık arazisiyle dikkat çeken köy.
• Taşlıca: Engebeli ve taşlı arazisiyle, tipik yayla köyü görüntüsünde.
• Toklucak: Az haneli, sakin, doğayla iç içe küçük bir yerleşim.
• Topallar: Kırsal üretimin ağır bastığı, sade ve geleneksel bir köy.
• Toptaş: Tarlalar ve küçük tepeciklerle çevrili, sakin atmosferli yerleşim.
• Türkkeşlik: Hem doğası hem de köy kültürüyle, bölgenin karakterini iyi yansıtan yerleşimlerden.
• Türkyenice: Görece yeni yapıları ve geniş alanlarıyla gelişmekte olan bir köy.
• Tuzözü: Adı, toprak ve su yapısındaki tuzluluk özelliğine gönderme yapan kırsal yerleşim.
• Uyanık: Az nüfuslu, sakin, günlük hayatın ritminin yavaş aktığı küçük bir köy.
• Uzuntemür: Uzun bir hat üzerinde uzanan tarla ve evleriyle öne çıkan yerleşim.
• Yakayeri: Yamaçta konumlanan, vadilere bakan seyir noktaları sunan köy.
• Yapraklıpınar: Ağaçlık alanlar ve su kaynaklarıyla daha yeşil bir görünüme sahip köy.
• Yaylacık: Adı gibi yayla karakterine sahip, yaz aylarında canlanan yerleşim.
• Yazıkavak: Ağaçların ve tarlaların iç içe geçtiği, yazın hareketlenen bir köy.
• Yazılı: Sessiz, küçük ve geleneksel yaşam biçimini koruyan yerleşim.
• Yenikent: Yeni yapıların arttığı, modern unsurların da görüldüğü kırsal yerleşim.
• Yeniköy: Geleneksel ve yeni evlerin yan yana bulunduğu, adı gibi „yeni köy“ hissi veren yer.
• Yoncabayırı: Yonca ve yem bitkilerinin yetiştiği, hayvancılık için önemli bir köy.
• Yukarıboğaz: Vadinin üst tarafında yer alan, geniş manzaralı yerleşim.
• Yukarıçulha: Aşağıçulha’nın üst kotunda, daha geniş görüş açısına sahip kardeş köy.
• Yünören: Adı „yün“ü çağrıştıran, koyun yetiştiriciliğinin güçlü olduğu yerleşim.