Çayeli’de Çayın Kokusu, Yeşilin Sonsuzluğu: Karadeniz’de Bir Kaçış Rotası

Çayeli hakkında: Yeşilin ritmi, çayın kokusu

Çayeli’ne ilk vardığında, Karadeniz’in kendine has “hemen içine alan” havasını hissedersin. Yol kenarından yükselen çay bahçeleri, evlerin arkasına saklanan küçük patikalar, sabahın serinliğinde buhar gibi dağılan sis… Bir yerde durup nefes aldığında, sanki hava bile çay yaprağı kokar. İlçe merkezi hareketlidir; dükkânlar, küçük esnaf, çay ocakları, bir de sürekli akan bir sohbet. Ama asıl büyü, birkaç dakika sonra yamaçlara doğru çıktığında başlar: Çayeli’nin yeşili, tek bir ton değildir; güneş çıkınca başka, yağmurdan sonra başka, akşamüstü ışığında bambaşka bir yeşildir.

Çayeli’nin ritmini çay belirler. Günün saatleri, hava durumuna göre yapılan işler, bahçedeki emek, toplanan yaprak, taşınan çuvallar… Bu bir “iş” olduğu kadar bir kültürdür. Çay bahçeleri sadece tarladan ibaret değildir; aile hikâyelerinin geçtiği, çocukluğun anılarının saklandığı, sabah çayının “en doğru yerde” içildiği yerlerdir. Bazen bir tepenin kıvrımında küçük bir seyir noktası bulursun; aşağıda kıyı şeridi uzar, yukarıda ise yeşil dalga dalga devam eder. Çayeli’nin güzelliği de burada: hem denizle göz göze gelir, hem dağların içine doğru serin bir dünyaya kaçarsın.

Bir de Çayeli’nin “fotoğraf hissi” vardır. Özellikle Haremtepe/Çeçeva tarafına çıktığında, çay teraslarının düzeni ve çizgileri gözünü alır; sanki biri bu bahçeleri tasarlamış gibi gelir. Oysa bu düzen, yılların emeğidir. Birkaç kare çekeyim dersin, yarım saat geçer. Çünkü her adımda ışık değişir, gölgeler değişir, rüzgârın yönü bile görüntüyü değiştirir. Çayeli’de “güzel fotoğraf” biraz da sabır işidir: bir çay molası ver, bak, bekle, sonra çek.

İlçenin başka bir sürprizi de suyla gelen serinliktir. Şairler Deresi’nin yolu, yeşilin içinden ilerler; Ağaran Şelalesi’ne yaklaşırken ses önce uzaktan gelir, sonra bir anda büyür. Şelale çevresinde oturup sadece suyu izlemek bile iyi gelir. Eğer vaktin varsa, kısa yürüyüşlerle etrafı keşfetmek, serin havayı içine çekmek, üstüne bir de sıcak çay içmek… Bu kombinasyon Karadeniz’in en güzel “basit lükslerinden” biridir.

Çayeli’nde “müze” deyince de şaşırma: Doğal Yaşam Müzesi, bölgenin geçmiş günlük yaşamını, kullanılan araç gereçleri, kıyafetleri ve sahneleriyle anlatan sıcak bir duraktır. Şehirden çok uzaklaşmadan, Karadeniz’in yakın tarihini ve yerel kültürünü daha iyi anlarsın. Bu da gezini derinleştirir: sadece güzel manzara değil, manzaranın arkasındaki hayat.

Çayeli, büyük planlar yapmadan da mutlu eden bir yer. Bir sabah kahvaltısı, bir çay bahçesi rotası, kısa bir şelale kaçamağı, akşamüstü sahilde yürüyüş… Hepsi bir araya geldiğinde “iyi ki gelmişim” dedirten bir Karadeniz gününe dönüşür. Burada tatil biraz yavaşlamakla başlar; çayın demine bakar gibi, kendine de zaman verirsin.

Kültür & gelenekler

Çayeli’nde gelenek, gösterişli bir vitrin gibi değil; gündelik hayatın içine karışmış bir sıcaklık gibidir. Çay ocağında “iki lafın belini kırmak”, komşu kapısından gelen bir selam, evin önünde kısa bir hal-hatır… Misafirlik hâlâ kıymetlidir. Bir köy yolunda durup yön sorsan, cevabın sadece tarif olmaz; çoğu zaman “bir çay içmeden olmaz” cümlesi de eklenir.

Yerel kimlikte Karadeniz’in enerjisi hissedilir: hızlı konuşmalar, şakacı atışmalar, ama aynı anda gerçek bir dayanışma. Yayla kültürü, bahçe işi, imece ruhu ve aile bağları hâlâ canlıdır. Düğünler, kemençe ve horon gibi öğeler bölge genelinde bilinse de, Çayeli’nde asıl “gelenek” çayın etrafında toplanan hayatın kendisidir.

Aktiviteler

• Çay terasları rotası: Haremtepe/Çeçeva tarafında çay bahçeleri arasında yürüyüş, seyir noktaları ve fotoğraf molaları.
• Şelale kaçamağı: Ağaran Şelalesi çevresinde kısa yürüyüş + dinlenme + çay molası.
• İlçe merkezi turu: Çarşı, küçük dükkânlar, fırınlar, sahil hattı ve kısa bir “şehir ritmi” turu.
• Kültür durağı: Doğal Yaşam Müzesi ile “Karadeniz’in yakın geçmişi”ni yerinde görme.
• Gün batımı yürüyüşü: Akşam serinliğinde sahil boyunca yürüyüş; ışıklar yandığında ayrı bir atmosfer.

Seyahat ipuçları

• Hava hızlı değişir: İnce yağmurluk ve kaymayan ayakkabı iyi fikir. Güneş çıkınca da ışık çok güzelleşir.
• Çeçeva yolu dar olabilir: Virajlarda sakin sür; mümkünse erken saatlerde çık, kalabalık artmadan rahat gez.
• Çay molasını planla: Yanına küçük bir termos veya su al; uzun fotoğraf duraklarında iyi gelir.
• Kısa mesafeler, uzun hisler: Haritada yakın görünen noktalar, yamaç yolları nedeniyle zaman alabilir.

Sürdürülebilirlik

Çayeli’nde doğa “arka plan” değil, başroldür. Bu yüzden küçük davranışlar büyük fark yaratır: çay bahçelerinde çöp bırakmamak, patikadan çıkıp yapraklara zarar vermemek, şelale çevresinde gürültüyü azaltmak… Yerel üreticiden alışveriş yapmak da sürdürülebilir bir seçimdir. Bir paket yerel çay, bir kavanoz bal, küçük bir el emeği… Hem hatıra olur hem de yerel ekonomiyi destekler.

Kimler için uygun?

• Doğa ve fotoğraf sevenler: Çay terasları, sisli yamaçlar, şelale manzaraları.
• Yavaş gezi isteyenler: Birkaç durak, bol mola, az plan.
• Aileler: Kısa rotalar + müze + çay bahçesi deneyimi.
• Karadeniz tadı arayanlar: Yerel lezzetler, çay kültürü, sıcak sohbet.

Yeme & içme: Çayın yanına yakışan Karadeniz lezzetleri

Çayeli’nde gün, çoğu zaman bir çayla başlar ve yine çayla devam eder. Yanına da Karadeniz’in “içi ısıtan” lezzetleri yakışır: muhlama/kuymak, tereyağlı mısır ekmeği, lahana yemekleri, hamsi sezonunda hamsili tatlar… İlçede kuru fasulye gibi klasikler de güçlüdür; üstüne demli çay geldi mi, sofranın dili değişir.

Reçete fikri (sayfa konusu): “Karadeniz usulü muhlama ve yanında mısır ekmeği” – kısa hikâye: yağın kokusu, peynirin uzaması, çayın ilk yudumu. Bu tarif, Çayeli sayfasında kulinarik bloğunu daha da “yaşatan” bir içerik olur.

Doğa & outdoor

Çayeli’nin outdoor tarafı, “uç nokta sporlar”dan çok doğanın içinde kalma hissidir. Çay bahçeleri arasında yürümek, dere kenarında nefes almak, şelale yolunda serinlemek… Küçük bir yürüyüş bile burada mini bir terapiye döner. Yağmurdan sonra orman kokusu yoğunlaşır; güneş çıkınca ise yaprakların üzerindeki damlalar ışıldar.

Feste & etkinlikler

Çayeli ve çevresinde mevsimsel hareketlilik genellikle çay hasadı dönemleriyle ve yerel panayır/şenlik havasındaki buluşmalarla artar. Yaz aylarında köylerde daha çok düğün, yayla dönüşleri, aile ziyaretleri görülür. Eğer yerel bir etkinliğe denk gelirsen, asıl güzellik “program”da değil; insanların birlikte olma hâlindedir.

Tarih & zaman çizelgesi

• Eski Karadeniz yerleşimi: Bölge, yüzyıllar boyunca Karadeniz kıyı hattının ticaret ve geçiş güzergâhlarıyla etkileşimde kaldı.
• Osmanlı dönemi izleri: Kıyı yerleşimleri, idari düzen ve kırsal yaşam, bölgenin karakterini şekillendirdi.
• Cumhuriyet dönemi dönüşümü: Çay tarımının yaygınlaşmasıyla Çayeli’nin ekonomisi ve gündelik yaşamı yeni bir ritim kazandı.
• Bugün: İlçe; çay kültürü, doğa rotaları ve kısa kaçamak turizmiyle daha görünür bir durak hâline geldi.

Gizli cennetler: Çayeli’nin “az bilinen ama çok iyi gelen” durakları

• Şairler Deresi hattında sabah yürüyüşü: Kalabalık başlamadan, sadece kuş sesi ve su sesiyle yürümek.
• Çay bahçesinde “gölge saatleri”: Öğle sonrası ışığında terasların gölgesi uzar; fotoğraf için en şiirsel zamanlardan biri.
• Köy kahvesinde kısa mola: Turistik değil; gerçek. Çay bardağı ince belli, sohbet samimi.
• Sisli tepe manzarası: Hava kapalıysa üzülme; Çayeli’nin en güzel hâli bazen sisin içinden çıkar.

Efsaneler: Çayeli’nde anlatılan yeşil hikâyeler

Çayeli’nde efsaneler, büyük kahramanlık anlatılarından çok “doğayla konuşan” hikâyeler gibidir. Rivayete göre bazı çay yamaçlarında, özellikle sis çöktüğünde, rüzgârın sesi değişir. Yaşlılar bunu “bahçenin nefesi” diye anlatır: “Çaylık, insan gibi; bazen susar, bazen konuşur.” Sis yükselirken duyulan o ince uğultunun, yıllar boyu aynı yamaçlarda çalışan insanların dualarıyla karıştığı söylenir.

Bir başka anlatı da şelale yoluna dairdir. Ağaran’a giden dere hattında, suyun sesi bazen bir şarkı gibi yükselir ya; işte o sesi “dere perisinin türküsü” diye yorumlayanlar olur. Anlatılır ki perinin görevi, yolu bilmeyenleri korkutmak değil; yanlış adım atmasınlar diye “uyarmaktır”. O yüzden dere kenarında acele etmeyen, çevreye saygılı yürüyen insanın yolu açılır, manzarası güzelleşir. Bu tür efsaneler, aslında bir öğüt taşır: doğaya saygı, yavaşlık, dikkat.

Çeçeva’nın çay teraslarıyla ilgili efsaneler ise daha romantiktir. “Teraslar bu kadar düzenli olamaz, bir el çizmiş olmalı” diye başlayan hikâyelerde, kimi “aşkla yapılan bahçe” der, kimi “sabırla örülen merdiven” der. Rivayete göre bir zamanlar bir usta, sevdiği insan için her gün bir sıra daha çay fidanı diker; yıllar geçer, yamaç bir desen gibi açılır. O desen bugün fotoğraf karelerine sığan o simetrinin gönülden gelen tarafıdır, derler.

Söylenceler: Çayeli’nin kulaktan kulağa taşınan sırları

Çayeli’nde “söylence” denince, çoğu zaman bir yer adıyla bir duygu eşleşir. Mesela bazıları der ki: “Şairler Deresi’nden geçerken içinden bir dize geçer.” Bu, elbette gerçek bir kanıt değil; ama yolun atmosferi, insanın zihnini hafifletir. Söylenceye göre dere, yorgunluğu alır; insanın içindeki gürültüyü suyun sesine karıştırır. Bu yüzden dere hattında yürüyenlerin daha az konuştuğu, daha çok baktığı anlatılır.

Bir diğer söylence, çayın demine ilişir. Çayeli’nde çayın “tam kıvamı”nı herkes konuşur ama kimse aynı ölçüyü vermez. Kimi “su kaynamayacak, söyleyecek” der, kimi “demlik bekleyecek, sabır isteyecek” der. Söylenceye göre iyi çayın sırrı ölçü değil, niyettir: çayı koyarken gönlün rahat olacak; acele edersen çay da acele eder, tadı yarım kalır. Bu, aslında hayatın da özeti gibi anlatılır: “Dem, aceleye gelmez.”

Çeçeva’nın teraslarında fotoğraf çekenlerin “bir daha gelme” isteği de bir söylenceye dönüşmüş durumda. “Bir kere çıktın mı, aklın orada kalır” derler. Bunun sebebi sadece manzara değil; o manzarayı seyrederken zamanın yavaşlamasıdır. Söylenceler, Çayeli’nin en iyi tarafını saklamaz: burada insan, kendine dönmeyi öğrenir.

İklim & en iyi seyahat zamanı

Çayeli, yılın büyük bölümünde yeşil kalmasını Karadeniz’in nemli iklimine borçlu. Yağmur sürpriz değildir; bazen güneşli başlayan gün, kısa bir sağanakla bambaşka bir atmosfere döner. İlkbahar ve yaz başı çay bahçelerinin en canlı olduğu dönemlerdir. Yazın akşam serinliği çok keyiflidir. Sonbaharda ise renkler koyulaşır; sis ve bulut, fotoğrafçılar için ayrı bir güzellik getirir. Kışın da sakinlik artar; “kalabalıksız Karadeniz” isteyenler için güzel bir dönemdir.

Yürüyüş rotaları & doğa patikaları

• Ağaran Şelalesi yürüyüşleri: Kısa-orta mesafeli patikalarla şelale çevresini keşfetme.
• Çay terasları patikaları: Çeçeva/Haremtepe hattında yamaç yürüyüşleri (fotoğraf molalı).
• Dere kenarı yürüyüşü: Serin gölgeli bölümlerde, tempoyu düşürerek yürümek.

Erişilebilirlik & konfor

İlçe merkezinde kısa mesafeli yürüyüşler, sahil hattı ve temel ihtiyaçlara erişim genellikle rahattır. Ancak köy yolları ve çay teraslarına çıkan güzergâhlar dar, eğimli ve virajlı olabilir. Şelale çevresi de doğal zemine sahip olduğundan, uygun ayakkabı ve kontrollü yürüyüş önemli.

Engelli gezginler için bilgiler

• Konaklama seçimi: Asansör, rampalı giriş ve geniş oda seçeneklerini önceden teyit etmek iyi olur.
• Ulaşım: İlçe merkezi daha erişilebilir; köy/teras rotaları için özel araç veya sürüş planı gerekebilir.
• WC ve mola noktaları: Merkezde daha kolay; doğa rotalarında sınırlı olabileceği için planlı ilerlemek faydalı.
• Yan destek: Şelale ve teras rotalarında refakatçiyle gezmek konforu artırır.

Fotospots

• Haremtepe/Çeçeva çay terasları: Simetrik çizgiler, sisli sabahlar, altın saat.
• Ağaran Şelalesi: Uzun pozlama denemeleri ve serin “doğa” kadrajları.
• Sahil hattı: Gün batımında bulutlar açılırsa renkler büyüleyici olur.
• Çarşı detayı: İnce belli bardak, buhar, sokak ışığı… küçük kareler büyük hikâye anlatır.

Sağlık & acil durum

• Yağmur ve kaygan zemin: Şelale ve patikalarda dikkat; kaymayan ayakkabı şart.
• Doğa yürüyüşü hazırlığı: Su, küçük atıştırmalık, yedek çorap/üst iyi fikir.
• Acil numaralar: Türkiye’de genel acil çağrı 112.

Alışveriş & pazarlar

Çayeli’nden en güzel hatıra çoğu zaman “yerel çay” olur. Çay, bal, küçük ev yapımı ürünler, bazen de el emeği hediyelikler… Çarşı içinde kısa bir tur bile keyifli.

Standart not: Karadeniz’de dükkân önünde “buyurun” diye seslenmek, çay ikram etmek, sohbet açmak çoğu zaman normal ve misafirperver bir davranıştır. Ama ısrarcı, agresif şekilde içeri çekmeye çalışma ve “hemen şimdi” baskısı hissedersen, bu genelde turist tuzağına işaret eder. Rahatça teşekkür edip yoluna devam et.

İlginç detaylar & küçük sürprizler

• Yeşilin sesi: Yağmurdan sonra çay yaprağının kokusu daha da belirginleşir, sanki hava değişir.
• Çayın sohbet açması: Çayeli’nde bir bardak çay, çoğu zaman “yolculuk hikâyesi”yle birlikte gelir.
• Sisli güzellik: Bazı yerlerde en iyi manzara, güneşli değil sisli havada çıkar.

Gezilecek yerler: Çayeli’nin öne çıkan durakları

• Haremtepe (Çeçeva) Çay Bahçeleri: Teraslı çay manzaraları, seyir noktaları, fotoğraf için efsane bir rota.
• Ağaran Şelalesi: Serin yürüyüş, şelale sesi ve doğa molası için ideal.
• Çayeli Doğal Yaşam Müzesi: Bölgenin yakın geçmişini canlandırmalar ve objelerle anlatan sıcak bir müze durağı.
• İlçe merkezi & sahil hattı: Çarşı, fırınlar, çay ocakları ve akşamüstü yürüyüş keyfi.

Tüm gizli cennetler (kısa liste)

• Şairler Deresi yürüyüş hattı: Serin gölgeli rota, kısa kaçamak için birebir.
• Sisli çay yamaçları: Fotoğraf ve “yavaşlama” hissi için özel anlar.
• Köy kahvesi molası: Turistik değil; gerçek Karadeniz sıcaklığı.

Sık sorulan sorular (FAQ)

Başlıca yerleşimler (kısa tanım)

• Çayeli ilçe merkezi: Çarşı, sahil hattı, günlük hayat ve pratik erişim; gezinin “başlangıç noktası”.
• Büyükköy beldesi: Yamaçlara açılan geçiş; çay kültürünün daha “yerel” hissedildiği duraklardan.
• Madenli beldesi: Kıyı hattında sakin bir atmosfer; kısa yürüyüşler ve günlük yaşam görüntüleri.
• Haremtepe (Çeçeva): Teraslı çay bahçeleriyle ünlü; fotoğraf ve manzara için vazgeçilmez.
• Kaptanpaşa: Çay rotaları ve kırsal dokusu ile “Karadeniz köyü” hissini veren duraklardan.

Mahalleler & köyler (tam liste – kısa açıklamalarla)

Mahalleler

• Adalar Mahallesi: Merkezde kısa yürüyüşlerle hissedilen, günlük hayatın içinden bir mahalle.
• Büyükcaferpaşa Mahallesi: Merkeze yakın, sakin ve yerleşik bir doku.
• Büyüktaşhane Mahallesi: Kıyı hattına yakın, şehir ritmini taşıyan mahallelerden.
• Çataklıhoca Mahallesi: Daha iç kesimde, yamaç hissi ve daha sakin tempo.
• Eskipazar Mahallesi: Merkezde hareketin yoğunlaştığı, eski-yeni karışımı bir bölge.
• Hassadıklar Mahallesi: Sessiz sokaklar, yerel yaşam ve kısa mesafeler.
• Kesmetaş Mahallesi: Çay bahçesi manzaralarına açılan yamaç hissi.
• Küçükcaferpaşa Mahallesi: Merkez çevresinde “komşuluk” duygusunu hissettiren alan.
• Küçüktaşhane Mahallesi: İlçe merkezine yakın, pratik ulaşım ve günlük koşuşturma.
• Limanköy Mahallesi: Kıyı ve hareket; kısa sahil yürüyüşleri için güzel bir çevre.
• Sabuncular Mahallesi: Merkez ile yamaç arasında, sakin ve yerel bir doku.
• Seslidere Mahallesi: Dere hattına yakın, serin hava ve yeşil manzaralar.
• Şairler Mahallesi: Şelale ve dere rotalarıyla anılan, doğaya yakın bir çevre.
• Taşhane Mahallesi: Yerleşik yaşam; çarşıya yakın ama daha sakin bir his.
• Yaka Mahallesi: Yamaç tarafında, daha “yüksekten bakma” hissi veren bir alan.
• Yalı Mahallesi: Kıyı dokusu; akşam yürüyüşleri ve deniz havası sevenlere.
• Yenicami Mahallesi: Merkezde pratik, gündelik ihtiyaçların kolay olduğu yerleşim.
• Yenipazar Mahallesi: İlçe merkezinin kalbi; hareket, buluşma noktaları, günlük tempo.
• Demirciler Mahallesi: (Belde/merkez çevresi) Yerel yaşamın içinden, sakin bir mahalle.
• İncesırt Mahallesi: (Belde/merkez çevresi) Yamaç hissi, yeşile yakın kısa patikalar.
• Maden Mahallesi: (Belde/merkez çevresi) Kıyı ritmi ve yerel dokular.
• Merkez Mahallesi (Çayeli): İlçe merkezinin çekirdeği; en pratik konum.
• Merkez Mahallesi (Büyükköy): Beldede günlük hayatın toplandığı nokta.
• Merkez Mahallesi (Madenli): Beldede çarşı/yaşam odaklı alan.
• Altıntaş Mahallesi: (Büyükköy) Yamaç ve bahçe dokusunun belirgin olduğu alan.
• Arkadere Mahallesi: (Büyükköy) Dere hattı hissi; serin ve yeşil.
• Çavuşlu Mahallesi: (Büyükköy) Yerel yaşam, çay bahçeleri ve sakin sokaklar.
• Çaycılar Mahallesi: (Büyükköy) İsminin hakkını veren çay kültürü çevresi.
• Gümüştaş Mahallesi: (Büyükköy) Yamaç manzaraları ve kırsal doku.
• Soğuksu Mahallesi: (Büyükköy) Serin hava, yeşil ve rahat tempo.
• Yazıcılar Mahallesi: (Büyükköy/Madenli) Yerel doku, bahçe yolları ve sakinlik.
• Aloğlu Mahallesi: (Madenli) Kıyı hattına yakın; günlük hayatın sakin tarafı.
• Çamlıca Mahallesi: (Madenli) Yamaç manzarası ve kısa kaçamak hissi.
• Gürçam Mahallesi: (Madenli) Yeşil dokunun yoğun olduğu bir çevre.
• Habiboğlu Mahallesi: (Madenli) Yerel yaşam, komşuluk ve sakin tempo.
• Kazancılar Mahallesi: (Madenli) Kıyı-kırsal geçişi; günlük ritim.
• Topkaya Mahallesi: (Madenli) Yamaç ve bahçe manzaraları.
• Yeni Mahallesi: (Madenli) Daha yeni yerleşim dokusu, pratik ulaşım.

Köyler

• Abdullahhoca Köyü: Kırsal Karadeniz dokusu ve bahçe yolları.
• Armutlu Köyü: Sakin köy atmosferi, yeşil yamaçlar.
• Aşıklar Köyü: Yerel yaşam, çay bahçeleri ve köy molası.
• Başköy Köyü: Yayla hissi, temiz hava ve sessizlik.
• Beşikçiler Köyü: Kırsal dokuda kısa yürüyüşler için uygun.
• Beyazsu Köyü: Serin hava ve yeşil manzaralarla bilinen durak.
• Buzlupınar Köyü: Yamaç dokusu ve köy hayatı.
• Çatalköy Köyü: Kısa kaçamak hissi veren, doğaya yakın köy.
• Çataldere Köyü: Dere hattı ve yeşil vadi hissi.
• Çeşmeli Köyü: Serin molalar ve kırsal Karadeniz manzarası.
• Çınartepe Köyü: Yamaç bakışları ve köy sakinliği.
• Çilingir Köyü: Çay bahçeleri ve yerel yaşam dokusu.
• Çukurluhoca Köyü: Kırsal doku, sessiz tempo.
• Demirhisar Köyü: Yeşil vadi hissi ve bahçe yolları.
• Derecik Köyü: Köy yaşamı, çaylık ve günlük ritim.
• Düzgeçit Köyü: Doğa geçişleri ve kısa yürüyüş hissi.
• Erdemli Köyü: Sakin köy atmosferi, yeşil yamaçlar.
• Erenler Köyü: Sessizlik ve doğa molası sevenlere.
• Esendağ Köyü: Yamaçta ferah manzara, serin hava.
• Gemiciler Köyü: Kırsal dokuda yerel hayat.
• Gürgenli Köyü: Yeşil hatlar ve köy molası.
• Gürpınar Köyü: Serin ve temiz hava hissi.
• Güzeltepe Köyü: Manzaralı yamaçlar ve fotoğraf durakları.
• Haremtepe Köyü (Çeçeva): Teraslı çay bahçeleriyle ünlü; fotoğraf cenneti.
• İncesırt Köyü: Yamaç dokusu ve bahçe yolları.
• İncesu Köyü: Serin hava ve yeşil vadi hissi.
• Kaçkar Köyü: Doğa hissi güçlü; yeşil ve serin.
• Kaptanpaşa Köyü: Çay rotaları ve kırsal Karadeniz dokusu.
• Karaağaç Köyü: Kırsal yaşam, yeşile yakın durak.
• Kemerköy Köyü: Yerel yaşam ve bahçe yolları.
• Kestanelik Köyü: Kırsal doku ve sakin tempo.
• Köprübaşı Köyü: Yol üstü mola hissi, kırsal Karadeniz.
• Latifli Köyü: Sakin köy atmosferi ve yeşil çevre.
• Maltepe Köyü: Yamaç manzaraları, köy sakinliği.
• Musadağı Köyü: Yüksek hissi ve doğa kaçamağı.
• Ormancık Köyü: Yeşil patikalar ve sakinlik.
• Ortaköy Köyü: Yerel yaşam, çay bahçeleri ve günlük ritim.
• Sarısu Köyü: Serin hava, yeşil çevre.
• Sefalı Köyü: İsmine yakışır “rahat” tempo, köy huzuru.
• Selimiye Köyü: Kırsal doku ve sakin yürüyüşler.
• Sırtköy Köyü: Yamaç manzaraları ve doğa molaları.
• Şirinköy Köyü: Küçük, sıcak, sakin bir Karadeniz köyü.
• Uzundere Köyü: Dere hattı hissi ve yeşil manzaralar.
• Yamaç Köyü: İsmine uygun yamaç dokusu; ferah bakışlar.
• Yanıkdağ Köyü: Yüksek dokuda serin hava hissi.
• Yavuzlar Köyü: Yerel yaşam ve köy molası.
• Yenice Köyü: Kırsal Karadeniz dokusu, sakin tempo.
• Yenihisar Köyü: Köy yaşamı ve yeşil çevre.
• Yenitepe Köyü: Tepeden bakışlar ve fotoğraf molaları.
• Yeşilırmak Köyü: Yeşil doku ve köy yürüyüşleri.
• Yeşilköy Köyü: Kırsal sakinlik, doğa hissi.
• Yeşiltepe Köyü: Tepeden manzara ve ferah hava.
• Yıldızeli Köyü: Sakin köy atmosferi ve yeşil çevre.
• Zafer Köyü: Yerel doku ve köy molası.